Ραγάδα Πρωκτού

ragada-proktou-01

Ραγάδα Πρωκτού – Τι είναι;

ragada-proktou-02

ragada-proktou-03

Η ραγάδα πρωκτού είναι ουσιαστικά μία σχάση (πληγή) στο δέρμα του πρωκτού, στην περιοχή του σφιγκτήρα προς τον κόκκυγα και συχνά το βάθος της είναι τέτοιο ώστε να φαίνονται οι ίνες του έσω σφιγκτήρα. Συνήθως εμφανίζεται σε πάσχοντες από δυσκοιλιότητα, καθώς τα σκληρά κόπρανα δημιουργούν πληγή κατά την κένωση, ενώ έχει παρατηρηθεί εμφάνιση της και μετά από διαρροϊκό σύνδρομο, όταν η περιοχή έχει ερεθιστεί λόγω των πολλών κενώσεων.
Ωστόσο, σε περίπτωση που εμφανιστεί χωρίς προφανές αίτιο, ο γιατρός θα πρέπει να εξετάσει τον ασθενή για την πιθανή ύπαρξη φλεγμονωδών παθήσεων όπως η ελκώδης κολίτιδα και η νόσος του Crohn. Με την πάροδο του χρόνου, η περιοχή που έχει εμφανιστεί η ραγάδα, μπορεί να εμφανίσει επίσης αιμορροΐδες, ως αποτέλεσμα της προσπάθειας επούλωσης της.

Ραγάδα Πρωκτού – Συμπτώματα

Τα κυριότερα συμπτώματα σε περίπτωση εμφάνισης ραγάδας πρωκτού είναι οξύς και ισχυρός πόνος στην περιοχή κατά τη διάρκεια της κένωσης, σε συνδυασμό με απώλεια αίματος, μικρότερης ωστόσο ποσότητας απ’ ότι στην περίπτωση αιμορροΐδων. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όταν η πάθηση είναι χρόνια, παρατηρείται απώλεια βλέννας και κνησμός.

Ραγάδα Πρωκτού – Διάγνωση

Η πιθανότητα εμφάνισης της ραγάδας πρωκτού, εξαρτάται από το ιστορικό του ασθενούς ωστόσο για να επιβεβαιωθεί η ύπαρξη της απαιτείται επισκόπηση του πρωκτού, αν και σε περίπτωση οξείας ραγάδας, η δακτυλική εξέταση αποφεύγεται καθώς είναι ιδιαίτερα επώδυνη. Συχνά η ραγάδα συνυπάρχει με έντονη υπερτονία του σφιγκτήρα, η οποία μπορεί να αποτελέσει σαφώς μία ένδειξη, ενώ μπορεί να γίνει και μανομετρία της περιοχής πριν την επιλογή της κατάλληλης χειρουργικής επέμβασης. Σημειώνεται ότι ο έλεγχος του σφιγκτήρα είναι απαραίτητος στις γυναίκες που έχουν γεννήσει, καθώς μια επέμβαση σε ένα ήδη καταπονημένο μυ μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα ακράτεια.

ragada-proktou-04

Ραγάδα Πρωκτού – Θεραπεία

Σε περίπτωση που η εμφάνιση της ραγάδας είναι σχετικά πρόσφατη, δεν απαιτείται χειρουργική επέμβαση και η θεραπεία της μπορεί να γίνει με συντηρητική αγωγή, ενώ ο ασθενής θα χρειαστεί να αλλάξει τις διατροφικές του συνήθειες, προσθέτοντας πολλές φυτικές ίνες και υγρά στα καθημερινά του γεύματα, ενώ μπορεί να χρησιμοποιήσει και φάρμακα που διευκολύνουν την κένωση, όπως το παραφινέλαιο. Σημαντικό είναι ωστόσο να διατηρεί καθαρή την περιοχή της πληγής.
Αν ωστόσο η συντηρητική αγωγή και η χορήγηση φαρμάκων δεν φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα, τότε απαιτείται χειρουργική αντιμετώπιση. Η συνηθέστερη χειρουργική τεχνική που χρησιμοποιείται πλέον, είναι η Έσω πλάγια σφικτηροτομή κατά την οποία γίνεται μια μικρή τομή στον εσωτερικό σφιγκτήρα περίπου όσο το 50% του πλάτους του. Η συγκεκριμένη επέμβαση έχει 95% ποσοστό επιτυχίας.